Βάζουμε μπροστά τις μηχανές. Με αυτοδιαχείριση και αγώνα, για την επαναλειτουργία του εργοστασίου ξυλείας στην Πατρίδα της Βέροιας

Είμαστε οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες μιας κάποτε μεγάλης επιχείρησης ξυλείας, οι περισσότεροι με 20-35 χρόνια εργασίας. Είμαστε εμείς που πεντέμιση χρόνια τώρα κάναμε υπομονή, απλήρωτοι-ες, στηρίζοντας μέσα σε όλες τις δυσκολίες την πιθανότητα να ορθοποδήσει η εταιρεία, πιστεύοντας τις υποσχέσεις και τα ψεύτικα λόγια των ιδιοκτητών της επιχείρησης. Είμαστε εμείς που κατ' εντολή τους πηγαίναμε μία ώρα πριν από την ώρα της έναρξης και φεύγαμε μία ώρα μετά την λήξη του ωραρίου εργασίας. Από την νύχτα στην νύχτα. Είμαστε εμείς που με όλη μας την ψυχή, με όλο μας το κουράγιο, κάναμε τον “καπετάνιο” για να μην βουλιάξει το καράβι, όπως μας έλεγαν κάποιοι συνάδελφοι.

Έτσι, κάθε εργαζόμενος το 2010, είχε 150-160 ένσημα αντί 300 (με 25 ημέρες εργασίας τον μήνα) και πληρωνόταν έναντι μηνιαίως, 200-400 ευρώ.

Στις 4/10/2011 η εταιρεία κατέθεσε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου αίτηση κήρυξης πτώχευσης η οποία έπειτα από συνεχείς αναβολές της δικασίμου 22/2/12 στις 11/11/2012 θα εκδικαζόταν στις 13/03/2013. Την ίδια ημέρα η εταιρεία αναγνώρισε εγγράφως όλες τις οφειλόμενες και ληξιπρόθεσμες οφειλές και απαιτήσεις προς το προσωπικό έως και τον Σεπτέμβριο του 2011 .

Όλα αυτά τα χρόνια η τακτική που τα αφεντικά ακολούθησαν είχε ως σκοπό να απαλλάξει την εταιρεία από τις ευθύνες της απέναντι στους δανειστές της. Και μολονότι το πρωτοδικείο αποφάσισε το αντίθετο, ξεκίνησαν να πουλάνε τον μηχανολογικό εξοπλισμό, αλλοιώνοντας την περιουσία της εταιρείας, κατασπαράσσοντας το καμάρι μας, τη ζωή μας. Πρώτα το φορτηγό, μετά το κατερπίλαρ, κι έπειτα κλαρκ, μέταλλα, καλώδια, καζάνια, ένα τζιπ και άλλα... Και ξανά υποσχέσεις για πληρωμές αν σταματήσουμε τις αγωγές, και ξανά προσβολές, εκμεταλλευόμενοι του χρόνου που κερδίζουν από το αίτημα της πτώχευσης. Όποιος εργαζόμενος τόλμησε να ζητήσει τα χρήματά του, αντιμετώπισε τις απειλές των αφεντικών, που χτυπώντας τα χέρια τους πάνω στο γραφείο έλεγαν με τσαμπουκά: “δεν έχω, κάνε ότι θες άντε και...” , λες και τα φάγαμε μαζί. Αναγκαστήκαμε να ζητιανεύουμε τα δεδουλευμένα μας και τους κόπους μιας ζωής. Οι προσβολές και η απαξίωση ήταν η ανταμοιβή μας.

Η τελευταία πράξη του έργου παίζεται από το Σεπτέμβριο του 2015, όταν εμφανίζεται κάποιος κ. Σωτήρας ως επενδυτής για να αγοράσει την επιχείρηση αντί πινακίου φακής. Κι αυτός συνεχίζει το έργο των προηγούμενων, αφήνοντας απλήρωτους λογαριασμούς σε ΙΚΑ, ΦΠΑ, ΔΕΗ, ΦΟΡΟΥΣ... μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Φτάσαμε έτσι στον Ιανουάριο του 2016, που κάνουμε επίσχεση εργασίας και καταλαμβάνουμε το εργοστάσιο. Δηλώνουμε πως η υπομονή μας εξαντλήθηκε και θέλουμε την επιστροφή στην επιχείρηση όλων των πωληθέντων μηχανημάτων, των εξαρτημάτων, των αυτοκινήτων, των φορτηγών, των μηχανημάτων βαρέος τύπου, και των καλωδίων από την πώληση των οποίων πήραν χρήματα. Απαιτούμε η πολιτεία να καταδείξει το πότε αλλοιώνεται η περιουσία της επιχείρησης… Όταν πληρώνονται οι πρώην εργαζόμενοι η περιουσία μεταβάλλεται, ενώ όταν ξεπουλιούνται τα μηχανήματα και τα αφεντικά εισπράττουνε για λογαριασμό τους αυτή δεν αλλοιώνεται; Γιατί εμείς καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι γίνεται, το πώς λειτουργούν οι διοικούντες στην επιχείρηση. Στα 20-30 χρόνια στον χώρο εργασίας, είδαμε τόσα όσα δεν μπορεί να φανταστεί κανείς.

Εμείς.

Οι πρώην και νυν εργαζόμενοι στην εταιρεία Ε.Παπαδόπουλος - Ν.Παγούρας Α.Β.Ε.Ε., είμαστε αποφασισμένοι, και η ορμή μας είναι το ίδιο το δίκαιο μας.

Να μην εγκαταλείψουμε τον αγώνα.

Να μην χαρίσουμε τα δεδουλευμένα μας ούτε τις αποζημιώσεις μας.

Είμαστε αποφασισμένοι να ξεκινήσουμε το εργοστάσιο χωρίς αφεντικά, και με αυτοδιαχείριση να σηκώσουμε το μπόι μας, ανακτώντας την αξιοπρέπεια μας.

Αυτό που οι πρώην ηγεμόνες της εταιρείας Ε.Παπαδόπουλος - Ν.Παγούρας Α.Β.Ε.Ε. δεν μπόρεσαν να κάνουν, μπορούμε να το κάνουμε εμείς.

Ακολουθώντας το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ στην Ελλάδα, λέμε πως χωρίς εμάς γρανάζι δεν γυρνά, εργάτες μπορούμε χωρίς αφεντικά.

Βάζουμε μπροστά τις μηχανές.

Οι ρομπέν του ξύλου,

οι πρώην εργαζόμενοι-ες της εταιρείας ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΠΑΓΟΥΡΑΣ

Κάτω τα χέρια από το Κοινωνικό Κέντρο της Τσαμαδού 15

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους

Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015 δικάζονται τα μέλη του Στεκιού Μεταναστών και του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα Λ. Βουρεκάς, Ν. Γιαννόπουλος και Γ. Μανιάτης για την κατάληψη του κτιρίου της οδού Τσαμαδού 15 στα Εξάρχεια που έγινε τον Νοέμβριο του 2009.

Η κατάληψη της Τσαμαδού 15 είναι ένα Κοινωνικό Κέντρο που ανήκει σήμερα στη γειτονιά και στην αλληλεγγύη. Είναι ένας χώρος συνάντησης και συνεργασίας διαφορετικών ανθρώπων και ομάδων, ένας χώρος αυτοοργάνωσης και ελεύθερης επικοινωνίας. Ένας χώρος στο οποίον έχουν πραγματοποιηθεί πλήθος πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων και στεγάζει μόνιμα τη συλλογική κουζίνα el-chef και το Παιδικό Στέκι, καθώς και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες-ριες όπως την ομάδα δασκάλων «τα Πίσω Θρανία». Είναι ένας χώρος φιλόξενος, που χρησιμοποιείται από δεκάδες συλλογικότητες και ομάδες και ο οποίος έχει στεγάσει κινήσεις έμπρακτης αλληλεγγύης, με πιο πρόσφατη την χρησιμοποίησή του το καλοκαίρι για τις ανάγκες του κινήματος αλληλεγγύης στους άστεγους πρόσφυγες του Πεδίου του Άρεως. Επί δύο μήνες το κτίριο λειτούργησε ως κέντρο συλλογής και διαχείρισης των ειδών πρώτης ανάγκης, τροφίμων, φαρμάκων και ρούχων που προσέφεραν χιλιάδες αλληλέγγυοι-ες, ως χώρος παρασκευής των γευμάτων και ως χώρος συντονισμού της συνολικής δράσης της Αυτοοργανωμένης Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες.

Το Δ.Σ. του Ψ.Ν.Α. «Δρομοκαΐτειο», παρότι δεν είχε επιδείξει το παραμικρό ενδιαφέρον για το κτίριο και επί χρόνια το είχε αφήσει να ρημάζει, επέδειξε πρωτοφανή αδιαλλαξία και εκδικητικότητα απέναντι σε μια πρωτοβουλία που το έβγαλε από την εγκατάλειψη, το επισκεύασε και του απέδωσε κοινωνικό χαρακτήρα και αξία. Γι ‘αυτό η δίωξή των τριών συντρόφων μας στοχεύει εξίσου όλους και όλες μας, τις εκατοντάδες των ανθρώπων και τις δεκάδες συλλογικότητες που εμπλεκόμαστε στη λειτουργία του Κοινωνικού Κέντρου της Τσαμαδού 15. Την εκλαμβάνουμε ως μια ξεκάθαρη απόπειρα τρομοκράτησης κάθε κοινωνικού και συνεργατικού εγχειρήματος, κάθε αυτοοργανωμένης πρωτοβουλίας που αντιτάσσει στη λογική του κέρδους την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, στην απαξίωση και ιδιωτικοποίησή του δημόσιου χώρου την επεναδιεκδίκηση των χώρων ελευθερίας και των κοινών αγαθών, στον κοινωνικό δαρβινισμό των μνημονίων και του ρατσισμού την αυτοοργάνωση και τους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών.

Θα μας βρουν μπροστά τους!

Απαιτούμε να απαλλαγούν οι τρεις σύντροφοί μας και να σταματήσει κάθε δίωξη σε βάρος του Κοινωνικού Κέντρου της Τσαμαδού 15.

ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Κατάληψη Στέγης Προσφύγων Νοταρά 26: Δελτίο τύπου για τον 1 μήνα λειτουργίας

Στις 25 Σεπτεμβρίου (πριν από περίπου ένα μήνα) προχωρήσαμε στην κατάληψη του κτιρίου στην οδό Νοταρά 26, με σκοπό να το μετατρέψουμε σε κατάληψη στέγης για πρόσφυγες και μετανάστες. Πατώντας πάνω σε μια αδυσώπητη και απαιτητική συγκυρία με χιλιάδες πρόσφυγες να πνίγονται στη θάλασσα της Μεσογείου και να στοιβάζονται στα λιμάνια των νησιών και τις πλατείες των πόλεων, θελήσαμε με αυτόν τον τρόπο να ψηλαφήσουμε το δρόμο, μέσα από τον οποίο οι κοινωνικοί δεσμοί της αλληλεγγύης μπορούσαν να πάρουν σάρκα και οστά. Το κτήριο της Νοταρά είχε και έχει ως στόχο του να συμπυκνώσει τις αρχές της έμπρακτης αλληλεγγύης και να αποτελέσει έναν κινηματικό πολιτικό πειραματισμό. 

Μετά από έναν μήνα ένα εγκαταλελειμμένο εξαώροφο κτήριο έχει μετατραπεί σε μια αυτοοργανωμένη δομή στέγασης, από την οποία έχουν περάσει και έχουν διανυκτερεύσει μέχρι στιγμής περίπου 800 πρόσφυγες. Οι κενοί χώροι του μετατράπηκαν σε υπνοδωμάτια, τραπεζαρία, κουζίνα, ιατρεία, αποθήκες συλλογής υλικών, παιδότοπο και όλα αυτά μέσα από τη συμμετοχή πάμπολλων ανθρώπων, των οποίων την αφοσίωση και τη συλλογική δουλειά σπάνια τη συναντάμε σε τέτοιες προσπάθειες. 

Η σημαντικότερη παρόλα αυτά εμπειρία και καινοτομία που θεωρούμε ότι επιτεύχθηκε μέσα από αυτή τη διαδικασία είναι το ξεπέρασμα της εύκολης και φιλολογικής ρητορικής. Μέσα από την κατάληψη της Νοταρά μπήκαμε στον έμπρακτο πυρήνα του ζητήματος και είδαμε το νόημα αλλά και τη δυσκολία που συνεπάγεται το πέρασμα από τη μοιρολατρική καταγγελία στη δημιουργική πολιτική πρόταση. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σκοπεύουμε να πάμε πέρα από την απλή διαχείριση της υπάρχουσας κατάστασης και να δώσουμε θετικό νόημα στην προσπάθειά μας. Επόμενος σημαδιακός κόμβος αυτού του ανοίγματος είναι για εμάς η κινητοποίηση του Σαββάτου (31/10) ενάντια στο φράχτη του Έβρου, από κοινού με πρωτοβουλίες από όλη την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πιο ταιριαστό μέρος να βρεθούμε, παρά εκεί που με συρματοπλέγματα και νάρκες χτίζεται η πολιτική του θανάτου και να αντιπαραθέσουμε όλη τη δύναμη των ζωντανών εμπειριών, που εδώ και ένα μήνα έχουμε αποκτήσει. 

Τελειώνοντας καλούμε όλους και όλες να πλαισιώσουν το εγχείρημα μέσα από την ανοιχτή του συνέλευση, κάθε Τρίτη και Σάββατο στις 8 το απόγευμα. 

Ανοιχτά σύνορα - ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες. 

Ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο. 

Νομιμοποίηση-ιθαγενεια-άσυλο σε όποιον/α το επιθυμεί. 

Ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. 

Να ρίξουμε το φράχτη του Έβρου 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΕΓΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΝΟΤΑΡΑ 26